Ben her Kadir Gecesi böyle olurum…
Adı yok bu duygunun,
acısı var inceden inceden içime işleyen…
Her sabah annem hâlâ çocukmuşum gibi tembihler telefonda:
“Aman kızım, oku… Aman bolca dua et, dilek dile…”
O niyetle başlarım okumaya.
Sıra gelince duaya;
ilk babam gelir aklıma,
sonra eş, dost, akraba…
Tüm ölmüşlerimizin ruhuna okuduktan sonra
utanırım kendim için bir şey istemeye…
Sevdiklerim olmadıktan sonra
ne isteyeyim ki zaten…
Ölüm görmüş insana
anlamını yitiriyor her şey bir anda…
Allah’ım, kimseyi ayırma sevdiklerinden,
sağlık ve huzur ver.
Amin der kalkarım yerimden.
Ve anlarım ki, gerçek dilek
sadece sevdiklerin için edilen dualarda saklıdır;
gerisi yalnızca bir sessizlik, bir özlemdir…
Bu Blog 16.03.2026 tarihinde eklenmiş ve toplam 237 defa gösterilmiştir.