Biri dervişe dertlendi: “Her şeyimi yitiriyor gibiyim… İçimde tarif edemediğim bir sıkıntı var.” Derviş, sessizce etrafına baktı, Sonra bir ağacı işaret etti: “Bak,” dedi, “Bu ağaç her yıl yapraklarını bir bir kaybeder. Soyunur, üşür, sessizleşir… Ama köklerinden vazgeçmez. Fırtına geçer, mevsim döner, Ve o yine filiz verir.” Sonra ekledi: “Kaybettiğini sandıkların, Belki de yüklerindir. Sen sabret… Şükret ki ayaktasın… Ve dua et; Çünkü bahar, en çok sabreden dallara uğrar.”

Bu Blog 01.02.2026 tarihinde eklenmiş ve toplam 15 defa gösterilmiştir.