Biri dervişe dertlendi:
“Her şeyimi yitiriyor gibiyim…
İçimde tarif edemediğim bir sıkıntı var.”
Derviş, sessizce etrafına baktı,
Sonra bir ağacı işaret etti:
“Bak,” dedi,
“Bu ağaç her yıl yapraklarını bir bir kaybeder.
Soyunur, üşür, sessizleşir…
Ama köklerinden vazgeçmez.
Fırtına geçer, mevsim döner,
Ve o yine filiz verir.”
Sonra ekledi:
“Kaybettiğini sandıkların,
Belki de yüklerindir.
Sen sabret…
Şükret ki ayaktasın…
Ve dua et;
Çünkü bahar, en çok sabreden dallara uğrar.”
Bu Blog 01.02.2026 tarihinde eklenmiş ve toplam 313 defa gösterilmiştir.